COLDMAR

Trochę o współczesnej klimatyzacji:

Klimatyzator - urządzenie do chłodzenia pomieszczenia.Składa się z wentylatora, parownika, skraplacza
i sprężarki. Wentylator wymusza obieg powietrza na parowniku umieszczonym wewnątrz chłodzonego pomieszczenia. Powietrze z pomieszczenia ochładza się na parowniku oddając ciepło czynnikowi chłodniczemu pośredniemu, który krąży w obiegu zamkniętym. Następnie czynnik pośredni (gaz) zostaje sprężony w sprężarce (wzrasta jego temperatura) i podany na skraplacz znajdujący się na zewnątrz
(w powietrzu zewnętrznym). Na skraplaczu ciepło z czynnika zostaje oddane do powietrza zewnętrznego, gaz skrapla się i staje cieczą pod wysokim ciśnieniem. Ciecz dostaje się do zaworu rozprężnego, gdzie zostaje zmniejszone jej ciśnienie i co za tym idzie temperatura. Schłodzony czynnik w postaci cieczy ponownie zostaje podany na parownik, gdzie się ogrzewa od powietrza w pomieszczeniu i przechodzi w stan gazowy.

Klimatyzatory wyposażone w układy sterowania mogą utrzymywać stałą, zadaną temperaturę w pomieszczeniu oraz (w niewielkim zakresie) również wilgotność powietrza. Początkowo klimatyzator był zwartym urządzeniem, montowanym najczęściej na elewacji budynku lub w oknach. Ze względu jednak na znaczny hałas jaki generuje sprężarka, zdecydowano się podzielić urządzenie: parownik wraz z wentylatorem tworzy jednostkę wewnętrzną, natomiast skraplacz wraz ze sprężarką - jednostkę zewnętrzną. Obie jednostki połączone są ze sobą dwoma przewodami freonowymi (gazowym i cieczowym). Rozwiązanie takie pozwala umiejscowić jednostkę zewnętrzną z dala od przebywania ludzi. W zależności od producenta systemu odległość między jednostką wewnętrzną a zewnętrzną wynosi około 15 m. Klimatyzatory podzielone na dwie części, tj jednostkę wewnętrzną i jednostkę zewnętrzną nazywamy klimatyzatorami typu split.


Obecnie jednostka wewnętrzna klimatyzatora - oprócz chłodnicy freonowej i wentylatora - często wyposażona jest w standardzie w filtr powietrza, a czasami w pompę ciepła (odwrócenie układu chłodniczego - parownik staje się skraplaczem) lub nagrzewnicę elektryczną. Tego typu urządzenia zazwyczaj regulują temperaturę w zakresie +16÷30°C.


Klimatyzatora nie należy mylić z systemem klimatyzacyjnym, gdyż zgodnie z definicją urządzenie te nie zapewnia wentylacji pomieszczenia, a większość urządzeń nie jest nawet wyposażona w elementy umożliwiające swobodną regulację temperatury (chłodzenie i ogrzewanie) oraz wilgotności powietrza (osuszanie i nawilżanie).


Klasyczne klimatyzatory włączają się, gdy temperatura w pomieszczeniu przekroczy ustawiony poziom
i wyłączają, gdy osiągnie zadaną wartość. Takie rozwiązanie powoduje dość duże wahania temperatury w pomieszczeniu i większe koszty eksploatacji. Inwertery są droższe, ale za to bardziej energooszczędne. Płynnie dostosowują swoją wydajność i działanie do temperatury w pomieszczeniu, dzięki czemu rzadziej się włączają i wyłączają (na włączanie zużywa się najwięcej energii), dokładniej też utrzymują ustawioną temperaturę w pomieszczeniu.


Czynnikiem chłodniczym w klimatyzatorach jest substancja szybkowrząca zwana popularnie freonem. Najbardziej popularnym freonem w klimatyzatorach starego typu był R22, którego obecnie stosowanie jest zabronione ze względu na jego szkodliwość. Obecnie stosuje się pro-ekologiczne freony, np: R134a, R407C, R410A.




--------------------------------------------------------------------------------

Rodzaje klimatyzatorów :

Ze względu na typ :
ścienne,
podstropowe,
kasetonowe,
kanałowe,
przypodłogowe (stojące),
Ze względu na ilość jednostek wewnętrznych połączonych do jednej jednostki zewnętrznej:
pojedyncze,
multisplity,
systemy VRV (VRF),
Ze względu na sposób regulacji temperatury:
klimatyzatory tylko z opcją chłodzenia,
klimatyzatory grzewczo-chłodzące (wyposażone dodatkowo w pompę ciepła lub nagrzewnicę elektryczną),
w zależności od budowy sprężarki:
klimatyzatory klasyczne (ze zwykłą sprężarką),
klimatyzatory inwertorowe,

--------------------------------------------------------------------------------

Klimatyzacja – proces wymiany powietrza w pomieszczeniu, mający na celu utrzymywanie zadanych warunków klimatycznych, czyli odpowiedniego zakresu temperatur i wilgotności powietrza, zapewniających dogodne warunki do pracy i funkcjonowania człowieka (warunki komfortu) lub optymalne warunki dla określonego procesu przemysłowego (np. w przemyśle elektronicznym).

W języku potocznym mianem klimatyzacji określa się błędnie proces chłodzenia (np. samochód osobowy z klimatyzacją).

Komfort cieplny – zespół cech mikroklimatu, który powoduje dobre samopoczucie człowieka.

Odczucia termiczne człowieka odnoszą się głównie do równowagi cieplnej całego ciała. Na równowagę tę wpływa: aktywność człowieka, odzież jaką ma na sobie, jak również parametry otoczenia: temperatura powietrza, średnia temperatura promieniowania, prędkość przepływu powietrza i wilgotność względna. Na podstawie badań prof. Ole Fangera opracowano normę ISO wg której wrażenia cieplne ciała ludzkiego przewiduje się za pomocą wskaźników PMV i PPD.

Z doświadczeń inżynierów klimatyzacji wynika, że optymalne warunki dla ludzi wykonujących lekką pracę (np. praca biurowa) występują przy jednoczesnym spełnieniu następujących parametrów powietrza wewnętrznego:

temperatura: lato 23 – 26°C; zima 20 – 24°C,

wilgotność względna: 40 – 60% (max 35 – 65%),
prędkość powietrza w strefie przebywania ludzi: 0,2 – 0,5 m/s,
Nie zachowanie któregokolwiek z tych parametrów może powodować u ludzi odczucie duszności, parności lub przeciągu. W zależności jednak od aktywności i odzieży człowieka, przyjmuje się różne zakresy parametrów powietrza wewnętrznego.


Oprócz odczuć termicznych, równie istotnym elementem komfortu jest przebywanie w czystym powietrzu o odpowiedniej zawartości tlenu.

Proces technologiczny może również wymagać zapewnienia odpowiedniego mikroklimatu. Oprócz jednak określenia optymalnych parametrów powietrza wewnętrznego, ważnym elementem jest tu utrzymanie założonych tolerancji wahań temperatury i wilgotności względnej czy prędkości powietrza.

Nie rzadko również proces technologiczny wymaga utrzymania odpowiedniej czystości powietrza (mechanicznej, chemicznej, mikrobiologicznej).

Instalacja klimatyzacji musi być przygotowana do zapewnienia wymaganych przez użytkownika warunków wewnętrznych w każdych warunkach meteorologicznych. Na podstawie badań sporządzono tablice z obliczeniowymi parametrami zewnętrznymi takimi jak: temperatura, wilgotność powietrza, wietrzność
i nasłonecznienie.

Dane takie publikuje m.in. US The Department of Energy na stronie weather data – są to informacje z 6 kontynentów i ponad 100 krajów na świecie.

Na terenie Polski parametry obliczeniowe powietrza zewnętrznego określa norma PN-76/B-03420.